Full Lyrics
Þar sem aldrei á grjóti gráu
gullin mót sólu hlæja blóm
og ginnhvítar öldur gljúfrin háu
grimmefldum nísta heljarklóm,
kveður þú, foss, minn forni vinur,
með fimbulrómi sí og æ;
undir þér bergið sterka stynur,
sem strá í næturkuldablæ.
Kveður þú ljóð um hali horfna
og hetjulíf á fyrri öld;
talar þú margt um frelsið forna
og frægðarinnar dapra kvöld.
Ljósgeislar á þér leika skærir,
liðnir frá sól í gegnum ský;
regnbogalitir titra tærir
tröllauknum bárum þínum í.
Ægilegur og undrafríður
ertú, ið mikla fossaval;
aflrammur jafnt þú áfram líður
í eyðilegum hamrasal.
Tímarnir breytast; bölið sára
það brjóstið slær, er fyrr var glatt;
er alltaf söm þín ógnarbára
ofan um veltist gljúfrið bratt.
Stormarnir hvína, stráin sölna,
stórvaxin alda rís á sæ,
á rjóðum kinnum rósir fölna
í reginköldum harmablæ,
brennandi tár um bleikan vanga
boga, því hjartað vantar róen alltaf jafnt um ævi langa
aldan í þínu djúpi hló.
Blunda vil ég í bárum þínum,
þá bleikur loksins hníg ég nár,
þar sem að enginn yfir mínu
önduðu líki fellir tár;
og þegar sveit með sorgarhljóði
syngur döpur of ann´ra ná,
í jörmunefldum íturmóði
yfir mér skaltu hlæja þá.
